pillibebekalp 4 Takipçi | 50 Takip
Kategorilerim

Eğlence

Diğer İçeriklerim (2)
Tüm içeriklerim
Takipçilerim (4)
16 05 2014

MAKİNESİ OLMAYAN FOTOĞRAFÇI

MAKİNESİ OLMAYAN FOTOĞRAFÇI   Yazmayı hep çok sevmişimdir. Bi o kadar fotoğraf çekmeyi de. Ama ne yazık ki bu özelliklerim ailem tarafından hiç mi hiç fark edilmedi. Lan çok özenmişimdir şu çocuklarının yeteneklerini keşfedip destek veren ailelere. Benim ailem genel olarak destekten ziyade gizli gizli günlüğümü okuma peşine düşüp sonra yazılanları gördüklerinden bu yeteneği keşfetmeleri hiç mümkün olmadı. İlk 9 yaşında günlük tutmaya başlamıştım. Mahallemizde sümüklü , erden bitme bi çocuk vardı. Ben çocuktan daha erkektim (onun için) kızlar benle oynamazdı zaten. Ha bi de çirkindim , böyle kıvırcık , kara , zayıflıktan kemiklerim dışarı fırlamış ''diskoo diskoo partizaneeey'' diye bağırıyordu resmen. Neyseciğim. Ben de bu psikolojiyle midir nedir o çocuğa aşık oldum. Yani öyle hissettim. Ya işin aslı çocuk hep benle oynuyordu, bi oyunumuz vardı bisiklet sürerdi tüm mahalle birbirini yakalayann dövüşürdü. Lan kaç kere dövdüm çocuğu bir şey demedi , güldü. Sonra beni ve kardeşlerimi , doğum gününe çağırdı. Tüm kızlar böyle süslenmiş felan ama ben hala kendimi özel hissediyorum. Zıplıyolar ediyolar ben orda oturmuş çocuğu izliyorum. Sonra dans şarkısı açtılar kendilerince. Robert Hatemo- Beyazlar İçinde Sen şarkısı. Ahaaaa. Ali beni dansa kaldıracak. Abim burada lan. Off banane. Arkadaşız biz zaten yanlış anlaşılmaz. Ali benim en yakın arkadaşım gibi sonuçta. Hadi artııık. parkta yalnız oturan neneler gibiyim gel de yalnızlığıma eşlik eden dede ol. Derkeeeen. Hop. Bizim bu Ali varr yaaaa oldu bana Cin Ali. Gitti mahallenin bana göre en gıcık , en salak , en nefretlik kızını (benim i&cced... Devamı